Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Γιατί...



Βαθύς λήθαργος, ήρεμος.
Σκάλισμα σκέψης, βάσανο.
Μια ερώτηση, τότε.
Καθημερινή απάντηση, τώρα.

Το ποτήρι γεμάτο.
Καλεί αναμνήσεις.

Το δέρμα σου ελαφρύ, σαν το τσιγάρο.
Το άρωμα σου, μπερδεύεται με τον καπνό μου.

Η παρέα σου ταιριάζει,
με την αντοχή μου.

Μην κλαις, θα σε φέρω κοντά μου.
Ποτέ…δεν με άφησες δίπλα σου.

Πάντα δεν μπορούσες.
Κι’ εγώ, πάντα ήθελα.

Έχω φτάσει στην μέση.
Πίνω για να μάθω.

Τώρα κάθεσαι και με ακούς.
Σου αρέσει ο εαυτός μου, τώρα…

Την τελευταία φορά, έφευγες...
Τώρα είμαστε, πάλι μαζί.

Αδειάζει το μπουκάλι…
Συνεχίζω να ταξιδεύω.

Κρύο το δέρμα σου, πίσω απ’ το γυαλί.
Αλλά φανταστικό το χαμόγελο σου.

Τι; Όχι, κάθε μέρα ταξιδεύω…
Δεν μπορώ να μείνω, μακριά σου.

Άδειο μπουκάλι.
Ποτήρι μιας γουλιάς.

Άφθονα δάκρυα.
Βροχή στο ταξίδι μου.

Μουντός ο καιρός σου.
Βρεγμένες οι σκέψεις μου.

Γιατί δεν απαντάς;

Κάθε βράδυ σε ρωτώ.
Γιατί δεν απαντάς…;

…έφυγες;

Κοιτάζω τ’ αστέρια… είναι φωτεινά.
Έχει περάσει το σούρουπο.
Το φεγγάρι σε θυμίζει.

Το φώτα... του ουρανού, σε σχηματίζουν.
Από τότε…
Θέλω να είμαι μαζί τους. Μαζί σου!

Κλείνω τα μάτια… και πετώ.
Το φως τους με τυφλώνει.
Και πάντα σε χάνω.

Ξαπλώνω και είσαι δίπλα μου.
Σκεπάζω την φωτογραφία σου, δεν θέλω να σε ονειρευτώ…


Έργο του Αθανάσιου Νεοφώτιστου



Δεν υπάρχουν σχόλια: