Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Το μοnoπάτι με τα δέκα βήματα.


Κάθομαι ανάμεσα σε πολλούς. Φασαρία, όχλος, ένας πανικός.
Τρελαίνομαι. Δεν αντέχω να είμαι ανάμεσά τους.

Το πρόσωπο που κλαίει,
δεν μένει ποτέ μόνο, έχει τα δάκρυα.

Σπρώχνω μερικούς, για να κοιτάξω την ελευθερία μου.
Δεν πρέπει να έχει ζώα. Είναι ήσυχα φαντάζομαι.

Το πρόσωπο που χαμογελά, μένει πάντα μόνο του,
γιατί έχει τα μάτια.

Πνίγομαι. Δεν μπορώ να χτυπήσω κάποιον!
Είναι όλοι νωθροί, στο κοπάδι με την βέργα.

Το σώμα που έχει πληγές,
έχει κάποιο λόγω…

Τα λόγια τους τσακίζουν την σκέψη μου. Κλείνω τα’ αυτιά, για να μην τους ακούω και κοιτάζω εκεί που θέλω να πάω.
Βλάκες μην σπρώχνεται, μην βγάζετε την έχθρα σας επάνω μου.

Το σώμα που δεν έχει πληγές,
Δεν έχει τίποτα.

Να. Κοιτάξτε τον ορίζοντα, όλα είναι όμορφα.
Εκεί θέλω να πάω…
Ρε βλάκες, δεν σας έδειξα ποιόν να χτυπήσετε…

Η ψυχή που φεύγει,
πάει κάπου.

Πρέπει να κάνω το πρώτο βήμα, να φύγω μακριά απ’ το κλουβί.

Η ψυχή που μένει,
δεν πάει πουθενά…

Είμαι ήδη στα τρία βήματα.
Όχι φίλε μου μην πας! Πόσο καιρό σε ξέρω, θέλω το κακό σου;
Καλά σου λέει… Τι είσαι εσύ ποιο έξυπνος;

Κούνησα το χέρι και έκανα το πέμπτο βήμα.

Τα δέκα βήματα,
σε οδηγούν στο θάνατο.

Ήμουν μακριά τους.
Κάποιοι δικοί μου! Φώναζαν να γυρίσω πίσω.
Ξανακούνησα το χέρι, για να με ακολουθήσουν.
Ήμουν ¨ελεύθερος¨.
Οι δικοί μου έριχναν πέτρες. Για να με σταματήσουν, πριν παραστρατήσω!
Όμως δεν έφταναν και παρακάλεσαν κι’ άλλους, για να τους βοηθήσουν.

Αν δεν τα κάνεις,
θα έχεις νεκρή ελευθερία.

Είμαι μακριά τους, ζω σαν άνθρωπος.
Είμαι πολύ μακριά.
Κάποιες κατάφερναν, να περνούν ξυστά μου. Και ήμουν στο ένατο.
Σήκωσα το πόδι και τα έκανα δέκα. Αυτό το θυμάμαι…
Παρά τον πόνο που νιώθω, θέλω να σηκωθώ. Να κάνω άλλο ένα.
Τι ήρεμα που είναι.
Κάτι που με ακούμπησε, με χαϊδεύει ακόμα…
Μπορεί να τα έκανα και έντεκα. Δεν ξέρω.
Αρχίζει να βραδιάζει μάλλον. Όλα γίνονται σκοτεινά, κι’ αν έκανα ένα παραπάνω; Θα μου το πουν οι φίλοι μου όταν ξυπνήσω.
Ε φίλε;

Αν έχεις φτάσει στα δέκα,
μην σταματάς κι’ ας είναι σκοτεινά.


11/10/2007

Αφιερωμένο στην Μαρία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: