Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013




ΕΝΑΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΝΟΤΕΣ.

Δεν υπάρχει φωνή στο σώμα.
Δεν το δεχόσουν, δεν ήθελες…

Μου έλεγες πως είναι βουτηγμένο στο χρώμα.
Για να έχει πολύχρωμες σκέψεις.

Με κοιτούσες…
κι’ έβλεπες έναν πίνακα!

Δεν άκουγες…, τις νότες.
Πουλώντας με…

Κάποιες πινελιές… δεν άρεσαν.
Αλλά τις δέχτηκαν.

Απόψε είπα να τραγουδήσω, για εμένα.
Δεν σε κάλεσα, θα με σταματούσες.

Σύντομα…
Θ’ ακούς την φωνή μου.

Ξεφτίζω τις μπογιές,
ίσα για ν ακούγομαι.

Έσφιξα τα δόντια.
Και τραγουδούσα.

Ένιωθα… ρίγος.
Αλλόκοτη η έκφραση στο πρόσωπο.

Χαμογελώ εκεί ψηλά, στο κοινό μου.
Και όσο με χειροκροτούν, μουδιάζω.

Ξάπλωσα απ’ την κούραση,
το κορμί μου περιτριγυρισμένο, με ήχους.

Στάζουν οι νότες,
μελωδίες που λερώνουν.

Είχες δίκιο.
Έχω χρώμα… τελικά!


Δεν υπάρχουν σχόλια: