Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

                                                         ΣΑΠΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ


Μορφή παίρνουν οι σκέψεις, στις ιδέες της σάρκας.
Αδύναμη η ψυχή ν’ αντέξει το μίσος της!
Πρέπει να το διώξει…, να δημιουργήσει έναν δούλο.
Πλάσμα που ν’ αντέχει τις ατέλειες του ανθρώπου.


Ξαπλώνουν οι ακτίνες στα σύννεφα
Και το κορμί με τα φτερά φωτίζεται.

Σκέψεις μ’ ακτίνες ολόγυρα.
Το παρελθόν στα μάτια καθρεπτίζεται.

Απλή λογική, μολυσμένη απ’ τα πάθη.
Κουφάρι και ψυχή, στ’ ουρανού την ράχη.

  
Κόκκινο είναι το κορμί
Απ’ τις πληγές που βάφουν…

Μαύρη ντυμένη η ψυχή
Τα μάτια όταν την βγάζουν…

Πλάσμα που τρώει το θυμό
Ξέρει να ζει στο μίσος

Σάπιου Αγγέλου η ματιά
Χρόνια ψυχρός ο μύθος.

Χρώμα του σάβανου, αέρας τα’ αποκούμπι.
Πλάθει στο σώμα του σ’ αέρινες μορφές.

Δάκρυ κυλά στο σώμα που ψελλίζει.
Πόνος αφόρητος σπασμένο το φτερό.

Λόγια ντυμένα με κατάρα και βλαστήμια.
Ρούχα για κορμί, σε κρύους ουρανούς.

Δηλητήριο γδέρνει το σώμα του Αγγέλου.
Σάπια τα κομμάτια του, που πέφτουνε στην γη.  

Δεν υπάρχουν σχόλια: